Μόλις είχα ξεκινήσει την κλινική της παθολογίας. Είχα επιλέξει μάλιστα την Α' παθολογική η οποία ήξερα ότι είναι ζόρικη, με πολύ δουλειά, ξενύχτι, διάβασμα, επείγοντα και λίγο προσωπικό. Ήθελα να πέσω στα βαθειά. Και ξεκίνησα και όντως έτσι ήταν και ώς άλογο κούρσας έτρεχα ολημερίς και ολοβραδυς. Και σαν να μην έφτανε αυτό χαλάει ο αξονικός, οπότε ξεκινησαμε τις διακομιδές στο πανεπιστημιακό, με αποτέλεσμα να πηγαίνω 4-5 διακομιδές την ημέρα.
Και εκεί,,,σε μια διακομιδή....αρχίζω να ξερνοβολάω σαν το γατί. Το πλήρωμα αναστατώθηκε και ζήτησα άλλο γιατρό να με αναπληρώσει γιατί δεν μπορούσα να ξαναμπώ με τίποτα στο ασθενοφόρο και να γυρίσω στο γενικό νοσοκομείο. Το θεώρησα τυχαίο γεγονός,,,υπερκόπωση. Τις επόμενες ημέρες η αδιαθεσία, η απογευματινές ναυτίες, η υπνηλία ήταν σε καθημερινη βάση. Ο μπαμπάς σου ήταν πεπεισμένος ότι ήμουν έγκυος, αλλά εγώ το απέκλεια, με αποτέλεσμα να συνεχίζω τις εφημερίες, το τρέξιμο, την κούραση. ...Ώσπου, μια ημέρα παίρνω καφέ πριν πάω για δουλειά και μου έρχεται τάση για έμετο,,αυτό ήταν, το μεσημέρι, πήγα πήρα τα αδέρφια σου από το σχολείο και μετά ψάχναμε εφημερεύων φαρμακείο για τεστ. είχα μεάλη ανυπομονησία,,,οι αμφιβολίες πλέον είχαν δώσει την θέση τους σε μια απόκοσμη σιγουριά για εγκυμοσύνη. μα πως δεν το έβλεπα τόσο καιρό?! Σίγουρα είμαι! Ναι, το νιώθω, κουβαλάω μια ψυχούλα, μέσα μου χτυπάει και μια άλλη μικρή καρδούλα,,,η δική σου!
Το τεστ επιβεβαίωσε απλά την ισχυρή διαίσθηση που ένιωσα εκείνη την ημέρα.
Το ανακοίνωσα πρώτα στα αδέρφια σου και μετά βγάλαμε ένα βιντεάκι όπου τα αδερφάκια σου το ανακοινωνουν στον μπαμπά σου, ζουμάρωντας στο τέλος στο θετικό τεστ.
Ο πατέρας σου με πήρε τηλέφωνο ξετρελαμένος!
Την άλλη ημέρα εξέταση χοριακής,,,,δυο μηνών έγκυος!!!
Σε λατρέψαμε πριν σε δούμε! Κάναμε όνειρα όλοι μαζί για το νέο μωράκι στην οικογένεια, και σε περιμέναμε,,,Έβλεπα τη Γωγώ και τον Νικόλα πως μεγάλωναν και πως αυτονομούνταν σιγά σιγά και τόσο ανυπομονούσα για ένα γλυκούλικο μωράκι, να το κρατώ αγκαλίτσα κ να εξαρτάται μόνο από εμένα,,,,μωρουδίλα,,,αυτό είχα ανάγκη,,, και μου τη κάλυψες,,,,με το παραπάνω!
Και εκεί,,,σε μια διακομιδή....αρχίζω να ξερνοβολάω σαν το γατί. Το πλήρωμα αναστατώθηκε και ζήτησα άλλο γιατρό να με αναπληρώσει γιατί δεν μπορούσα να ξαναμπώ με τίποτα στο ασθενοφόρο και να γυρίσω στο γενικό νοσοκομείο. Το θεώρησα τυχαίο γεγονός,,,υπερκόπωση. Τις επόμενες ημέρες η αδιαθεσία, η απογευματινές ναυτίες, η υπνηλία ήταν σε καθημερινη βάση. Ο μπαμπάς σου ήταν πεπεισμένος ότι ήμουν έγκυος, αλλά εγώ το απέκλεια, με αποτέλεσμα να συνεχίζω τις εφημερίες, το τρέξιμο, την κούραση. ...Ώσπου, μια ημέρα παίρνω καφέ πριν πάω για δουλειά και μου έρχεται τάση για έμετο,,αυτό ήταν, το μεσημέρι, πήγα πήρα τα αδέρφια σου από το σχολείο και μετά ψάχναμε εφημερεύων φαρμακείο για τεστ. είχα μεάλη ανυπομονησία,,,οι αμφιβολίες πλέον είχαν δώσει την θέση τους σε μια απόκοσμη σιγουριά για εγκυμοσύνη. μα πως δεν το έβλεπα τόσο καιρό?! Σίγουρα είμαι! Ναι, το νιώθω, κουβαλάω μια ψυχούλα, μέσα μου χτυπάει και μια άλλη μικρή καρδούλα,,,η δική σου!
Το τεστ επιβεβαίωσε απλά την ισχυρή διαίσθηση που ένιωσα εκείνη την ημέρα.
Το ανακοίνωσα πρώτα στα αδέρφια σου και μετά βγάλαμε ένα βιντεάκι όπου τα αδερφάκια σου το ανακοινωνουν στον μπαμπά σου, ζουμάρωντας στο τέλος στο θετικό τεστ.
Ο πατέρας σου με πήρε τηλέφωνο ξετρελαμένος!
Την άλλη ημέρα εξέταση χοριακής,,,,δυο μηνών έγκυος!!!
Σε λατρέψαμε πριν σε δούμε! Κάναμε όνειρα όλοι μαζί για το νέο μωράκι στην οικογένεια, και σε περιμέναμε,,,Έβλεπα τη Γωγώ και τον Νικόλα πως μεγάλωναν και πως αυτονομούνταν σιγά σιγά και τόσο ανυπομονούσα για ένα γλυκούλικο μωράκι, να το κρατώ αγκαλίτσα κ να εξαρτάται μόνο από εμένα,,,,μωρουδίλα,,,αυτό είχα ανάγκη,,, και μου τη κάλυψες,,,,με το παραπάνω!
No comments:
Post a Comment